கண்ணாமூச்சி

சொற்களை
அழைத்துக் கொண்டிருந்தது
கவிதை...
மரவட்டையாக 
நீளும் குச்சியறிந்து
சுருண்டு சுருண்டு 
திரும்பிக் கொண்டிருக்கின்றன 
சொற்கள்..

காற்றில் 
அலைந்து திரிந்து 
சொற்களைத் துரத்தியது 
கவிதை..
பொறியை அறிந்த
எலிக்குஞ்சுகளாகி
கீச் கீச்சென
ஓடி ஒளிந்தன சொற்கள்..

தோல்வியை அந்த ஒலி
எதிரொலிப்பதாக 
துயரப்பட்டது கவிதை..

குழலூதும் பிடாரனாகி
சொற்களைத்
தன பின்னே தொடரச் 
செய்வதான 
சுகமான கற்பனையில் 
தூங்கிப்போனது கவிதை...

தொந்தரவின்றி 
சொற்கள் 
அலைந்து ...திரிந்து...
மிதந்து...பரவி... 
   

கருத்துகள்

இந்த வலைப்பதிவில் உள்ள பிரபலமான இடுகைகள்

அடையாளங்களின் சுமை

சிறகின் வேறுபெயர்

அம்மாவும் கைபேசியும்