துளிகளால் சமுத்திரம்


சிவன் கோயிலுக்கு
விளக்குப்போட
அம்மா எடுத்துப்போகும்
எண்ணைக்கிண்ணம்  அளவுதான்
இருந்தது!
நான்
திவலைகளாகச் சொட்டுவதற்கு
அதுவே தாராளம்...
அப்போதுதான்
நீ வந்தாய் ...
நீயும் விட இடம் கேட்டாய்
உன்னிடம்
பாவத்தால் சம்மதித்தேன் ...
உன்னிடம்
நேசத்தால்...
உன்னிடம்
இரக்கத்தால்/...
உன்னிடம்
வேறுவழியின்றி....
பிறகு
என் சம்மதத்துக்கே வேலையில்லை...
கிண்ணம்
திருவண்ணாமலை தீபக்கொப்பரையாகிவிட்டது!

    ஏ
       றி
அதற்குள் கவலையை வடிக்க
ஏணிகூட....
ஏற்றி இறக்குவது
யாரென்று
தெரியாமலே

நான் திவலை...திவலையாக...
...
 
    

கருத்துகள்

கீதா இவ்வாறு கூறியுள்ளார்…
ஒட்டகம் நுழைந்த கூடாரமாகிவிட்டது முடிவில். அதற்கும் முடிவில். நிதர்சனம் மிக்க வரிகள்..
சக்தி இவ்வாறு கூறியுள்ளார்…
நன்றி கீதா..நாம் நம் கவலைகளின் பாத்திரம் மட்டுமல்ல எல்லோருடையதையும் சுமந்து..

இந்த வலைப்பதிவில் உள்ள பிரபலமான இடுகைகள்

அளவிலா விளையாட்டுடையான்

பூ தைத்த சடை

அம்மாவும் கைபேசியும்