எழுதப்படாத நாட்குறிப்பேட்டின் பக்கங்கள்

 வெற்றுவரிகளுக்குள் 

வலி, துரோகம், காமம், 

காதல்,இழப்பு,

சுவாரஸ்யம்,பிரார்த்தனை 

சகலத்துக்குமான 

எழுத்துக்கள் -மனமொழியில்...

நீ கோடுகளாகப் பார்க்கும் 

பக்கங்களுக்கிடையேதான் 

ஆண்டின் மகாநதி 

சலசலத்தபடி ஓடுகிறது 

இதோ பார்...

என் கையின் ஈரம்... -- 

போதனை

கனவுகள் 

இறைந்து கிடக்கும் 

பால்யத்தின் வீதி...

நம்பிக்கையின் 

பொம்மையாக 

நடக்கும் புத்தன்கள்

போதிக்கிறார்கள் 

நம் பால்யத்தின் 

பெருமதிப்பை  

கனவு நிறுத்தம்

   

ரோஸ்நிற சக்கரங்களும்,

மஞ்சள்,பச்சைநிற இருக்கைகளும்,

கைப்பிடியில் தொங்கும் 

சிவப்புக் குஞ்சலமுமாக 

புல்வெளிகளில் அலையவும் 

மைதானத்தில் வட்டமிடவும் 

முதுகு வளைத்து 

சாலையில் போட்டியிட்டு 

விரையவுமான 

கற்பனையிலிருந்து -அப்பு 

வெளிவந்தபோது 

சைக்கிள் பொம்மை விற்ற 

சிக்னலிலிருந்து

வெகுதூரம் வந்திருந்தது 

பேருந்து.

சிக்னல் பொம்மைகள்

கடையில் விற்பதில்லை 

கிடைக்கும் 

கடைகளுக்கு 

அம்மா போவதில்லை.              

ஆடுகளம்

    

தொடக்கத்தில் 

பரத புஷ்பாஞ்சலி ,

பின் 

சற்றே கதகளி

கொஞ்சம் மோகினியாட்டம் 

அதன்பிறகுதான்...

அற்புதம்.

பறந்து பறந்து 

பாலே ....

தாவியும் ,மிதந்தும் 

அலைந்துவிட்டு ,

இப்போது 

கம்பியைப் பற்றி உந்தி 

முகம் பதித்துத் 

தொங்கிச் சிரிக்கும் 

சிறுவனாகி விட்டது 

யாரோ கட்டி,

அறுந்து ,

மிச்சமிருந்த கட்சித் தோரணம்.

அப்பு,நீ என்னவாகப் போறே....

யாருமே விஞ்ஞானம் படிக்கலியாம்

அதனால்,

அப்பு விஞ்ஞானியாகட்டும்

என்கிறாள் அம்மா.

"ஊர்ப்பிள்ளைங்க எல்லாம் 

கம்ப்யூட்டர் படிச்சு 

கைநிறைய வாங்கையில 

நம்ப பிள்ள கொறஞ்சு போகலாமா....?"

பாட்டியின் கேள்வி.

"கோடிகள் சேர்க்க 

என்னாலாகாது .....

மெரிட்ல கிடைச்சா 

டாக்டராகட்டும்"-அப்பா...

அவ்வப்போது வந்துபோகும் 

அத்தையும் ,மாமாவும் கூடச் 

சொல்கிறார்கள் -

கப்பலோ விமானமோ 

ஓட்டப்படி"-என்று...

அப்பு விரும்புவது 

சூப்பர்மேன் அல்லது பேட்மேன் வேலை...

பாடிக்கொண்டே திரியும் 

எதிர்ச்சாரி 

டீக்கடைச் சிறுவன் ஆக

விரும்புவதை 

அப்பு யாரிடமும் சொல்வதில்லை...

சால மிகுத்துப்பெயின்

இவ்வார(8 07 12)கல்கியில்  

கரிசனத்தின்
பிறை வெளிச்சமே
பேரொளியாய்க்
கூசுகிறது...
இது பழக்கமில்லை....
புறக்கணிப்பின் இருள்
அகண்டமாய்ச் சூழ
அகட்டி அகட்டி விழித்தே
பழகிய விழிகளுக்குத்
தாளாது....

விரையும்
இடைநில்லாப் பேருந்தின்
சன்னலோரமாய்க்
காட்சிப்படும்
முதியவளோ,நோயாளியோ
பெறும் அதிர்வுக்கீற்று
போதும்...

புத்தனின்
மெலிய கரங்கள்
கபிலவஸ்துவின்
கனம் தாங்கா ...

எனது கோப்பைகள் நிரம்பிய அந்தரம்

குவளைகளில் 

என்ன நிரம்பியிருக்கிறது...

உதடு தீண்டும்வரை புலனாகாது !

கற்பனைகளை 

உடைக்கும் 

உப்பிட்ட வெந்நீர்!

"தொண்டைக்கு இதம்"

அசட்டுச் சிரிப்புடன்,

குறிப்பு சொல்லி 

ஏமாற்றமும் சேர்த்து கொப்பளிப்பேன் ....

குவளையின் அழகும்,

வடிவும் பார்த்து ,பரவசத்தில் 

தாகம் மறப்பேன்...

குளிர் நீரோ,பானமோ 

பகிர்வாய் என 

ஆடும் குவளைகளின் முன் 

கால்கடுக்கிறேன் ...

நீ காத்திருப்பது 

கைகூப்பலுக்கா?