சிற்றோவியம்

 

நீலநிற மெழுகு பென்சிலோடு வருகிறாள் பாப்பு

குட்டிக்கையை அசைத்து அசைத்துத் தீற்ற

அட வானம் இதுதானா

ஒரு மிட்டாயைச் சப்பியதும்

சக்தி பிறந்து விட்டது

இம்முறை குட்டிக்கை கடலைக் கொண்டுவந்து விட்டது.

நட்சத்திரத்துக்கு

மஞ்சள் பென்சிலால்

பொட்டு வைத்தாச்சு

மினுங்குதாம்

கைவலித்த நேரத்தில் பச்சைமெழுகு எடுத்து

கன்னாபின்னாவென்று தீற்றிவிட்டு சொன்னாள்

காற்று வேகமாம்

ஆடும்போது மரம் அப்பிடிதான் இருக்குமாம்

நோட்டுப்புத்தகத்தின் பக்கங்களுக்குள்

பிரபஞ்சம் குடியேறியது

இப்படித்தான்

வீடு வரைவதுதான் கஷ்டமாம்

கோடுகோடாப் போட வேண்டியிருக்கு

அலுத்தபடி

மூக்கை உறிஞ்சிக்கொண்டாள்

பாப்புக்குட்டி

ஆமாமா என்றாள் அம்மா

பால காண்டம்

 முழங்கையில் நீர் வழிய

கடிக்கும் தர்பூசணித் துண்டை

வேடிக்கை பார்க்கும் எவரிடமும் காட்டி

வேணுமா எனக் கண்ணாலோ

தலையசைப்பாலோ

கேட்டுக்கொண்டிருந்த குழந்தை

இவ்வருடம் யாரையும் பார்க்காது

உறிஞ்சி உறிஞ்சி தின்று கொண்டிருக்கிறது

ரஃப் நோட்டின் தாள் கிழித்து

கொய்யாக்காயை கிடைத்த கல்லால் நசுக்கி

துக்குளி துக்குளியாய்ப்

பங்கிட்டுக் கொண்டிருந்த நான் எந்த வயதில்

கடித்துத் தின்ன ஆரம்பித்தேன்

நினைவில்லை

பாலகாண்டங்கள்

திடீரென்று முடிந்துவிடும் போல

துளிர்ப்பு

 

ஒரு விம்மலோடுதான்

வரவேற்றிருக்க வேண்டும்

ஆனால்

சின்னப்புன்னகை நெளிந்தது

தன்னை மீறிய வேகத்தில்

எழுந்து நிற்கிறாள்

இவ்வளவுக்குப் பிறகும்

அரிசிப்பையும்

வெல்லம் முந்திரிப் பொட்டலங்களுமாக

வந்துநிற்கும் மைத்துனன்

சுவரில் சார்த்திய கரும்பினால்

தன்னையே நாலு போட்டது போல

நெளிகிறான்

மறுவீடு போனபோது முறுக்கிவந்த மாப்பிள்ளை

என்ன பேசுவதென்று

வந்தவரும் நின்றவரும் திக்கிக் கொண்டிருக்கையில்

ஐ...கரும்பு எனத்தூக்கும்

அண்டைவீட்டுச் சிறுவன்

உடைக்கிறான

பனிப்பாளத்தை

தன்வீட்டு ரேஷன் அட்டையிலிருந்து 

தன்பெயரை அழிக்கும் வல்லமை  

சுடுசொல்லுக்கு இல்லையென்றானதில்

பொங்குகிறது அவள் கண்

நட்சத்திரப் பிடாரி

பாற்சோறு உண்ட இரவின்
நினைவில் 
பருப்பு சோறுக்கும் நிலவைத் 
தேடியவள்தான் 

எண்ணிக்கொள்ள ஆள்வைத்து 
குழல்விளக்கைத் தின்றவனை
அச்சத்துடன் பார்த்தவள்தான் 
இப்போதெல்லாம் 
நட்சத்திரங்களைத் தின்கிறாள் 

சட்டினியில் தட்டுப்படும் தேங்காய் 
நாருக்கோ
குழம்பில் நீளும் ஒற்றை முடிக்கோ 
தட்டெறியப் பழகாதக் கட்டுப்பாட்டோடு 
சொரசொரவேன்றிருக்கும் 
நட்சத்திரங்களைக் கடித்து 
விழுங்குகிறாள்

எத்தனை பேர் தின்றாலும் 
தீராது உடுக்கூட்டம் 
உங்கள் இதழ்க் கடைப் புன்னகையை 
அவள் நட்சத்திரமாக்கினாள்
சற்றே சாறு வழிந்தபோது 
பக்கவாட்டுப் பற்களை 
நீட்டி வரைந்தாயிற்று 

ஆனந்தவிகடன் சொல்வனம்-மே 2017

போலச் சிறக்குமொரு வாழ்வு

எண்ணும் எழுத்தும்

குறிப்பெழுதி வைக்காமலே 

எங்கு சிறுநீர் கழிக்கக் கூடாது எனத் 

தெரியுமளவு 

இன்னும் கொஞ்சம் நல்லாப் படிப்போம் 

பார்க்கும் பெண்களெல்லாம் 

சியர்கேர்ள்ஸ் ஆகவே 

தென்படாதிருக்க 

ஐ பி எல் ஸ்கோர் போர்டுகள் தவிர 

மற்றவையும் கண்ணில் படுமளவு 

இன்னும் கொஞ்சம் நல்லாப் படிப்போம் 

யார் யாரைக் 

கட்டிக் கொள்ள வேண்டும் 

அல்லது 

யார் எதைக் கட்டிக் கொள்ள வேண்டும் 

என்ற சர்ச்சைகளிடையே 

முகவரி மறந்த 

திருவிழாக் குழந்தையாக நிற்காமல் 

இன்னும் கொஞ்சம் நல்லாப் படிப்போம் 

எவரோ உழும் நிலமும் போகுது 

நாம்  ஆடும் இணையக் களமும் போகுது

என்று அறியாமல் 

யாரோ ஒரு பெண்ணின் படம் இணைத்து 

புரளி பரப்பி கிளராதிருக்க 

இன்னும் கொஞ்சம் நல்லாப் படிப்போம் 

20 5 15 ஆனந்த விகடன் -சொல்வனம் 

அங்கே ஒரு கண்

திரையிடுக்கில் நின்றபடி 

ஆடிக்காட்டும் மிஸ்சும்

அங்கே ஒரு கண் 

அவையில் ஒரு கண்ணாய் 

ஆடும் குழந்தையும் 

ஆண்டுதோறும் கிடைத்துவிடுகிறார்கள் 

சம்பளம் எப்படியிருப்பினும் 

25 3 15விகடன் சொல்வனத்தில் 

கண்ணாரக் காண்

உண்மையைச் சொல் 

உண்மையைச் சொல் 

என்கிறாய் 

உண்மையைத்தான் சொல்கிறேன் 

வேலியோரத் தும்பைப்பூவையும் 

அகன்ற திரையில் 

உருப்பெருக்கிப் பார்த்தே 

அறிந்துகொள்ளும் உன்னிடம் 

எப்படி விளக்குவேன் 

உண்மை இதுதான் 

இவ்வளவுதான் என்று......

10 12 14 விகடன் சொல்வனத்தில் வெளியான கவிதை 

படம் -நன்றி ராமலக்ஷ்மி ராஜன் 

செவிபடாது மிதந்தலையும் கானம்

வரி சொல்வாய் 

கருவி சொல்வாய் 

எத்தனையாவது நொடியில் எந்தக் கருவி முடிந்து 

எது தொடங்கும் 

கூட எது இழையும் என்பதும் அறிவாய் 

குரல் எப்போது குழையும் 

எங்கே நிமிரும் 

முத்திரை விழுந்திருப்பது எங்கே 

சாயல் வேறெங்கு உண்டு எல்லாம் 

பிரித்துக் கலைத்து 

ஆறிய தேநீரோடு பாடலை அருந்திய 

நாட்களின் சாட்சியான 

தோப்புமில்லை

கடைக்கார வைத்தியும் காலமானார் 

ஒலிநாடாக்கள் சுழலவும் வழியில்லாது 

மரப்பெட்டியின் ஓரத்தில் 

தூசியோடு துயில 

பதிவகங்கள் தேவையிலா உலகில் 

தரவிறக்கும் தனியாளாக 

நீயும் நுட்பம் கற்றிருக்கலாம் 

ஏதோ ஒரு  வானொலியோ ,தொலைக்காட்சியோ 

வழங்கும் பாடலுக்குள் புகவியலாது 

மணல் மிதிக்கும் என் பாதங்களைப்போல் 

நீயும் உணர்வாயோ 

19 11 14 விகடன் சொல்வனம் பகுதியில் இடம்பெற்ற கவிதை 

-லதாம்மாவின் மரணம்

நான் ஏறிய பேருந்து,

அடுத்த தெருப் பள்ளிக்கூடம் ,

எங்கும் ஒட்டப்பட்டிருந்தது 

அந்தக் கண்ணீரஞ்சலி சுவரொட்டி ...

முட்டைக் கண்ணன் என்றோ,

தனா என்றோ கூப்பிடப்பட்ட 

லதா அண்ணன் அதிலே 

தனபால் ஆகியிருந்தான்...

வருந்தும் பா தனபால் குடும்பத்திற்குள் 

லதாவும் அடக்கம் என்றும் தெரியவில்லை,

லதாம்மாதான் 

ஆதிலட்சுமி என்றும் தெரியவில்லை

பறக்கும் தலையும் மூளிக்காதும்,

தாம்புக் கயிறுமாகவேதிரிந்த 

லதாம்மாதான் 

கொத்துச் சங்கிலியும் 

குறிப்பாகப் புன்னகையுமாகச் 

சுவரொட்டியில் பார்க்கிறாள் 

என்றும் தெரியாமல்தான் 

அன்று கடந்தேன் என்பதைச் சொல்லித் 

துக்கம் விசாரிக்கலாமா ..... 

7 5 14-ஆனந்தவிகடனில் வெளியானது.