புள்ளியின்மேல் ஏறிய நாள்

 யாருக்குத் தேவையாக இருக்கிறது

நீ கடந்து வந்தது

ஆனாலும்

தூணைப்பிடித்துக்கொண்டு

சாய்ந்தாடிய பாவத்திலேயே

பற்றிக்கொண்டிருக்கிறேன்

இன்னொருகை

ஏதாவது பிடிமானம் கிடைக்காதா

என்று அலைகிறது.

போகிறபோக்கில் என்றோ ஒருமுறை

யாரோ சொல்லிவிட்ட

ஒற்றைக்கையால் சமாளிப்பதைப்பார்

என்ற விதந்தோதலை மெய்ப்பிக்கவே

ஆயுள் கழிகிறது

ஒரு கணத்தின்மேல்

இருபத்துநான்குமணி

நேரத்தையும் ஏற்றி வைப்பதேன்

சம்பிரதாய சந்தோஷங்கள்

 எப்போதும் உண்டுதானே சில சம்பிரதாயங்கள்

எதைச் சொன்னாலும்

சரிதான்... ஆனாலும்

என்றொரு பிடிமானத்தைப் போட்டு வைப்பது

எல்லோரும் அடுத்த சொல்லுக்காக முகம் பார்த்திருக்கையில்

நிதானமாக நீர்பருகி

தொண்டை செருமி

தொடர்பற்று தொடர்வது

உள்ளதைச் சொல்லப் போவதில்லை என்றாலும்

என்னைப்பற்றி

என்ன நினைக்கிறாய் எனக் கேட்பது...

சரி

சம்பிரதாயத்தை

நாம் முறிப்பானேன்

பொன்துகள் உதிர்க்கும்

இருளைப் பொருட்படுத்தாத
சரக்கொன்றை 
தானே வெளிச்சமென 
அறிவித்துக்கொள்கிறது
ஆருடங்களின் கருணையிலாச்சொற்கள்
 கேட்டும் கலங்காது
அலட்சிய உதட்டுச்சுழிப்பாக 
நான்கு பூ உதிர்க்கிறது
பிடிமானம் பிடிமானம் 
என அலைவுறும் தொட்டிமுல்லைக்கு
நான் காட்டும் நிலாவுமாக நிற்கிறது
இழப்பைச் சுட்டுகிறாயா
துளிர்ப்பைச் சொல்கிறாயா
என்ற கேள்விக்கும்
 அசைந்து 
இரண்டு பொன்துகள் உதிர்க்கும் புத்தமரம்

கனம்தாங்காக் காற்று

அடுத்த உடுத்தலுக்குமுன்
இந்தக்கோடியிலும் அந்தக்கோடியிலுமாக 

ஏதோ ஒரு பிடிமானத்தைப்
பற்றிக்கொண்டு
காயும் பழஞ்சீலை
கரைந்த சாயத்தையும்
காணாமற்போன கோடுகளையும் 

வெயிலிடம் பீற்றிக்கொண்டிருக்கிறது
முறையிடலின்

கனம்தாங்காக் காற்று 

உய் உய்யென ஓடிவந்து 

பரிவாகத்தடவிப்போகிறது

மழைத்தாரையின் கீழ் சுகமாக நிற்கிறது பாறை

பிரியம் என்றுமில்லை பேதமை என்றுமில்லை

சுகம் என்பதும் என் சொல்லே

களத்துமேட்டிலும்

கரிபிடித்த அடுப்பங்கரையிலும் கரைந்து கரைந்து

நைந்த

முந்தானை ஒன்றே காசு முடிச்சுக்கும் 

வியர்வை துடைக்கவுமாகக் கொண்டு

கூடை சுமக்கும் தெய்வானை ஆச்சியைப்போல