வாழ்வு

 

லேசான வெம்மை

லேசான இருள்

கொதிக்காத நெற்றியைத்
தொட்டுப் பார்த்துவிட்டு
சன்னல் வழி கை நீட்டு

சுட்டுவிரலால் தொட முடிவதுதான் வானம்

சும்மா பரிதவிக்காதே

அவரவர் இருக்கிறார்கள்

அவரவர் பக்கம்

சுட்டுவிரல் நுனி வானத்தைச்
சற்றே உறிஞ்சு

சிறு கீறல் ரத்தத்தை உறிஞ்சுவாயே
அது போல

அவ்வளவுதான்

வாழ்ந்துகொண்டுதானிருக்கிறாய்

 

சற்றேற அதே உப்பு

என்னுடையது
என்னுடையது
என்று எதையெடுத்தாலும்
அதில் கொஞ்சம் தொட்டு ஒட்டிக்கொள்ளவும்
என்னைக்கிள்ளிக் 

கொஞ்சம் ஒட்டிவிடவுமே பழகிவிட்டது

உங்கள் சந்தோஷம் சொல்லும்போது
அந்தக்குமிழ் சிரிப்பின் சாயலில் 

இருந்த தருணத்தையும்
உங்கள் அழுகையின்போது
சற்றேற அதே உப்பு
கரித்த துளியையும்
மீளக்கொண்டுவந்து
பூரணமாவேன்

என்னுடையது அல்லாத உலகத்தை 

ஒரு கண்ணாடிக்கோப்பையாக
மேசைமேல் வைத்து பெருமிதப்படுவீரோ
இருங்கள்
கிளிங்
ஒரு துண்டு மற்றும் என் கீறல்
குருதியும் உப்பு கரிக்கிறது
ஆக இப்போது
அதன் பங்காளியானேன்