இலையுதிர்கால புத்தன்

நியாயமான அன்பு
நியாயமான மரியாதை
நியாயமான அனுகூலம்
நியாயமான அங்கீகாரம்
நியாயமான சேவை
நியாயமான கவனம்
நியாயமான புன்னகை
எதுவுமே நெருங்கவில்லை
அநியாயமான ஒவ்வொன்றையும்
நியாயமான ஒன்றாக்கிடும்
திறமையில்லை தானே
அநியாயமான வெம்பலோடு
செத்துப்போங்கள்
அதுவே இவ்வுலக நியாயம்
****************************************************

புத்தன் உறங்கிக்கிடக்கிறான்
இலையுதிர்கால மரத்தடியில்
கனவில் தளிராடியதே
போதுமாயிருக்கிறது

*****************************************************
நீதான் என்ற உறுதிப்படுத்தலுக்கு முன்பே முடித்துவிட்டது
நீயோ என்ற ஐயம்
*****************************
விழுவதற்கென்றே காத்திருப்பவர்களிடம்
கையசைத்தவாறே எழுவதான ஞானம் 
சித்திக்கட்டும்\
*************************************
பாதையை மறிப்பதாக
இழுத்துக் கொத்தாக்கி
கட்டிவைத்த இடுக்கிலிருந்து
முண்டி வெளிவந்து
சிரிக்கிறது ஒற்றை அரளி

***********************************************************
ஊஞ்சல் பார்க்கும்போது
மனசு கூட ஆடவில்லை
மட்டப்பாறையாகி விட்ட
அதோடு இனி என்ன செய்ய

செல்வதும் செல்லாததும்

என்ன செய்ய
எந்தக்கணமும் நீ நீயல்ல
என்ற உத்தரவு வரலாம்
செல்லத்தக்க அன்பு பற்றி
செல்லத்தக்க புன்னகை பற்றி
செல்லத்தக்க விரோதம் பற்றி
செல்லத்தக்க நோய் பற்றி
செல்லத்தக்க கும்பிடு பற்றி
முன்கூட்டியே சொல்லமுடியுமா
உத்தரவுகளின் பின்பக்கத்தில்
பழைய பாக்கிகள் போல
பழைய பற்றுகளை
பழைய எதிர்ப்புகளை
பழைய உறவுகளை
பழைய நினைவுகளைக் குறித்துத்
தருவாருண்டா
படர்கிளைகளைக் கழித்துவிட்ட 
முருங்கை போல நிற்கத் தயாராக
இருக்கட்டும் மனது
வரிசைகளில் நிற்கும்போது
கைபேசியில்
ஜல்லிக்கட்டு விளையாட முடியுமென்றால் 
ஏது கவலை

எறிந்த முதுகெலும்பு

விட்டுவிடு விலகிவிடு என்று 
யாருக்கும் உத்தரவிட 
இயலா அடிமைகள் நாங்கள் 
பிறந்தபோது முதுகெலும்பு இருந்திருக்கலாம் 
சதைப்பிண்டத்தையே ஆதாரமாக 
தகவமைத்துக் கொண்டுவிட்டோம்
எப்போதும் குனிய
குட்டிக்கரணம் போட
இலைபோர்த்திக் கதையெழுத
கற்பனையிலேயே புளகாங்கிதம்பெற
எல்லோருக்கும் தோதாக
சாம்பல்சத்து தேவைப்பட்ட சந்தர்ப்பங்களில்
எடுத்துக்கொள்ள ஏற்றபடி
எரித்து வைத்திருக்கிறோம்
மற்றபடி
பால் வேறுபாடில்லா குலவழக்கம் இது
என்பதையும் பதியுங்கள்

உருளைக்கிழங்கு துண்டுகளின் பிம்பம்

தும்பைச்செடிகளும் கீழாநெல்லியும்
ஓரமாய்ப்பெருகிக் கிடக்கும் ஒரு பாதையில்
நடந்து சென்றிருந்தோம்.
வராமல் கூட இருந்திருக்கலாம்
ஆனால்
படுபாடு பட்டு வந்தாயிற்று

திடீரென போய்ச் சேர்ந்து
புதிய சமையலொன்றைச் செய்யும்
அசௌகர்யம் தந்த குற்ற உணர்வோடு
கால்களைக் கழுவிய
அதே கிணற்றடி
உள்ளே கசகசத்த நெருக்கத்திலிருந்து
தப்பிக்க ஏற்ற பதுங்குகுழிதான்
சகடையில் இப்போது
டயர்களால் ஆன கயிறு

குறைந்தது நான்கு பண்டமில்லாமல்
இலைவிரிக்க மாட்டேன் எனத்
தூக்கிச் செருகிய சேலையும்
உடைந்த பற்களிடையே
வழிந்த புன்னகையுமாக
ஓடிக்கொண்டிருந்த அத்தைதான்
முன்வாசலில் நாற்காலியில்
சார்த்தப்பட்டிருக்கிறாள்

இந்த வீட்டின் நகரக்கிளையில்
உருளைக்கிழங்கைத் தோல்சீவி
சமைப்பதா ,அவித்து உரிப்பதா
எது சிக்கனம்
என்ற நீள் விவாதத்தின் பின்
சமைத்து பரிமாறப்பட்ட இரண்டே துண்டு
போல கிணற்றின் நீரலைவில் தெரிந்தது
திடுக்கிட்டுத் திரும்பியபோது
நீரிறைக்க வந்திருந்தாள் மருமகள்
அவள் கைகளின் நீட்சி போல

நீர்மையற்ற வாழ்வு

உங்களோடுதான் அவர்களும் இருந்தார்கள் 
அல்லது
அவர்களோடுதான் நீங்களும் 
சரி 
உங்களைப்பற்றி சொன்னால்தான்
உங்களுக்குப்பிடிக்கும்
முதலிலிருந்தே வருகிறேன்
உங்களோடுதான் அவர்களும் இருந்தார்கள்
பொருள் வந்த பொழுதிலோ
பொருளின் பொருளறிந்த பொழுதிலோ 
நிகழ்ந்த நகர்வு அது
நகர்ந்தது நீங்களென்பதால்
அறியாது
எப்போதும்போல் சிரிக்கும்
அந்த முகம் எரிச்சலூட்டுகிறது
அவமானம் தருகிறது
கொஞ்சம் கை கொடுத்தாலென்ன
கேட்கும் குரலும் விரோதமாகிவிடுகிறது
சுற்றிப்பாருங்கள் பாளம் பாளமாய்
வெடிப்பு
நீர்மை காய்ந்த சேறு

காலம் கேள்விகளால் தொடுக்கப்பட்டிருக்கிறது

கடலாகவோ மலையாகவோ
விரிவானாகவோ சொல்லிவிடமுடியவில்லை
காலத்தை

கோபமாகவோ மகிழ்ச்சியாகவோ
குமைவாகவோ அணுகமுடியவில்லை
காலத்தை

அறிந்ததாகவோ அறியாததாகவோ
நுனிப்புல்லாகவோ உணரமுடியவில்லை
காலத்தை

கொண்டதாகவோ இழந்ததாகவோ
ஏங்கியதாகவோ விடமுடியவில்லை
காலத்தை

உன்னுடையதாகவோ என்னுடையதாகவோ
நம்முடையதாகவோ பொதியமுடியவில்லை
காலத்தை

இறுகினால் இற்றுவிடுவிடுமோ
இளகினால் கொட்டிவிடுமோ
என்ற பாவனைக் கேள்விகளால்
தொடுக்கப்பட்டிருக்கிறது காலம்

மாலை வாடிவிடாது என்ற நம்பிக்கையுடன்...

இட்லி அரிசியும் சாப்பாட்டு அரிசியும்

நிறைநாழி நெல் முந்தானையில் ஏந்திக்கொண்டுதான் 

உள்ளே நுழைந்தார்கள்
வாழவந்த பெண்கள்

மணையில் அமருமுன் கவனமாக
அடியில் நெல் பரப்பியே சமுக்காளம்
விரிப்பது மங்கலநிகழ்வுதோறும்

கொத்தான புதிர்நெல் எரவாணத்தில்
அடுத்த கொத்து வரும்வரை
உலர்ந்தாலும் உதிர்ந்தாலும் தொங்கும்

பத்தாயங்களின் வாசனையோடு
கோணிச்சாக்குகளின் உதறலோடு
மழையும் வெயிலும் முற்றத்தில் இறங்கின

இதெல்லாம் தொன்மமாகிவிட்ட வீடு இது

நேராக உட்கார்ந்தே அறியாத தலைவன்
சாய்வு நாற்காலியில்
அகன்ற திரை தொலைக்காட்சி பார்த்தபடி

நடவு,அறுப்பு என்று அலைந்துகொண்டிருந்த தலைவி
நல்லவேளை நமது நாலு ஏக்கரும்
பிரதான சாலையில் இருந்தது
என்று பெருமூச்சோடு ஆறுதல் அடைகிறாள்

நல்லவேளை நமது ஊருக்கு
கலெக்டர் ஆபீசும் கல்லூரியும் வந்தது
என்கிறாள் தாய்வீடு வந்திருக்கும்
இளைய மகள்

நல்லவேளை நீயும் அப்பாவும்
வயலை மனையாக்க சம்மதித்தீர்கள்
என்றாள் தாய்வீடு வந்திருக்கும்
மூத்தமகள் தலைதுவட்டியபடி

உங்கள் வாழ்வு அல்லவா
என்றபடி தானும் தலைதுவட்டத்
தொடங்கினாள் தலைவி

அவர்கள் அப்போதுதான் துக்கவீட்டிலிருந்து
திரும்பியிருந்தார்கள்
காய்ந்த வயல் பார்த்துக் கடனை நினைத்துப்
பாலிடால் பருகிய பங்காளி சாவு அது

"அம்மா என்ன வாங்கவேண்டும் "
பட்டணத்திலிருந்து வந்திருக்கும்
மகன் கேட்கிறான்
அரிசி வாங்கணும்பா

இட்லி அரிசியா சாப்பாட்டு அரிசியா

தலைவர் சற்றே திரும்பிப் பார்த்தார்
எரவாணத்தில் காய்ந்த புதிர் ஆடும்
இடத்தை