தாட்சாயணி

 வலம்புரிச்சங்கில்

பிறந்தாளாம்

ஆனாலும்

மெழுகிய முற்றத்தில் பிறந்த

எங்க சின்னாயி போலவே

கட்டினவனுக்கும் பெத்தவனுக்கும் நடுவே

சிக்கிச் சிதறியிருக்கிறாள்

தாட்சாயணிதான் சின்னாயி

சின்னாயிதான் தாட்சாயணி

ஆனால் அவள்களுக்கு

அவள்களைத்தவிர

யாரைப்பற்றியோ கவலைப்படதான்

வாய்த்திருக்கிறது

டிக் டிக் குரலில்..

    வேறு வேறு வீடுகளின்

வேறு வேறு நிறச் சுவர்களை அலங்கரித்த

அந்த நீலக் கடிகாரத்தின்படிதான்

வாழ்க்கை நடந்தது

பெரிய முள்ளும் சின்ன முள்ளுமாக எத்தனையோ முள்ளைப் பார்த்திருக்கிறது

அதிகாலை அலாரத்தையும் மீறி

உண்மையிலேயே

நான்கு மணி ஆகிவிட்டதா என

உறுதிப்படுத்திக் கொள்வதற்காக

எட்டிப் பார்க்கும்போது

விடிவிளக்கின் ஒளியில்

ஆமாமா எழுந்திரு

எனப் பரிவோடு சிரிப்பதாய்

நான் பொய்சொல்லி

இன்னும் கொஞ்சம் புரளத் திட்டமா

சோம்பேறி எனச் செல்லமாய்க் கடிவதாய்

நினைத்துக் கொண்ட மறுகணம்

நாளின் சக்கரம் சுழலத் தொடங்கும்

எப்போதாவது விழித்துக்கொண்டு

பார்த்தால்

நேரத்தில் உறங்குவதில்லையா போ போ

எனக் கண்டிக்கும் டிக் டிக் குரலில்....

எட்டியிருந்ததால்

தலையில் தட்டு வாங்காது தப்பித்து

டைம்பீசிடம்

கேலி பேசும் குறும்பு வேறு

இனி ஒன்றும் செயவதற்கில்லை

என்று அம்மாவைக்

கைவிட்டது போலவே

நீலக் கடிகாரத்தையும் கைவிட்டார் ஒருநாள்

இனி எதையும் மாட்ட வேண்டாம்

அவரவர் மொபைல் இருக்க

அசிங்கமாய்த் தொங்கணுமா

இளசுகளின் குரலில்

எழும்பப்பார்த்த பரிசுப்பெட்டிகள்

மீண்டும் உறைக்குள் சுருண்டுகொண்டன

பொட்டல அரசியல்

 நல்லதே கெட்டதோ

போட்டிருக்கும்

கீற்றுப்பந்தலின் மேலே கட்டிய கூம்புவழி

இயக்கப் பாடல்களை

காற்றில் பரப்பிக்கொண்டிருந்தது ஒரு தலைமுறை

வீட்டுக்கஞ்சியைக் குடித்துவிட்டு

பொடிநடையாகக் கிளம்பி

பக்கத்து நகரத்தின்

பொதுக்கூட்டம் பார்க்கச் செல்வதும்

கூலியை இழந்து

கிடைத்த வாகனத்தில் தொற்றி

அலங்கார வளைவுகளை வேடிக்கை பார்த்து

ஊர்வல நையாண்டிமேளத்துக்கு

நின்ற இடத்திலேயே சொடக்கு போட்டு ஆடி

பந்தல் மணலில்

தூங்கி

என்ன பேச்சு...என்ன பேச்சு என்றபடி திரும்புகிறவன்

மறுநாள் வேலைத்தலத்தில்

பாடிக்காட்ட கற்று வந்திருப்பான்

முழக்கப் பாடல்களை

குட்டியானைகளும்

இருநூறு ரூபாய்

நோட்டுகளும்

பிரியாணிப் பொட்டலங்களும்

சாராய பாக்கெட்டுகளும்

நிரம்பிவிட்ட அரசியல் பாதைகளில்

கொள்கை முறுக்கேறிய

குரல்களும் அற்றுப் போயின

காலம் மாறட்டும்

ஆடம்பர நினைவுகள்

      ஊர்ப்பக்க எலுமிச்சையெல்லாம்

உருண்டு உருண்டு விழத்துடிக்க

வாகான குழிக்கரண்டி

வைக்க வகையற்ற

உள்ளூர்ப்பள்ளி

டீச்சர்

ஒவ்வொரு முறையும்

சொல்வார் உங்க வீட்டில இருந்தாச்சும் கொஞ்சம் நல்ல

ஸ்பூன் கொண்டு வாங்கடி என்று

ஊசியில் கோர்க்க

எச்சில் தொட்டுத்தடவி நூல் இழுத்தபடியே

தலையாட்டிக்கொண்டோம்

புதிய டசன் வளையலைக் கும்மிகொட்டி உடைத்துவிட்டு

ஒற்றை சாட்டின் ரோஜாவைப் பரிசென்று கொண்டுவரும் மகள்களை

அள்ளி முத்திடத் தெரியாத அம்மாக்கள்

அடுத்தவீட்டுப் பெண்

உருப்படியா வாங்கிவந்த சோப்புடப்பாவும்

வரவில்லையென்று குட்டினார்கள்

பென்சில்,ரப்பர் ,நோட்டு,

பென்சில்டப்பா,

என செலவைக் குறைக்கும்

பரிசுகளுக்கு வாக்களிக்கவே அப்பாக்கள் விரும்பினர்

நாங்களோ வெறுங்காலோடு

ஓடி

சில்லுபெயர்ந்து எரிந்த தோலுக்குமேல்

குழாயைத் திறந்துவிட்டவாறு

கடித்துக்கொள்ள

ஒரு கமர்கட்டோ

கடலை மிட்டாயோ தரும்

பி டி டீச்சருக்காகக்

காத்திருந்தோம்

தீபாவளிப் பாவாடைக்குமேல்

ரிப்பன்களைக் கட்டிக்கொண்டு

ஆடு பாம்பே

எனச் சுழன்றாடியவளுக்கு

ஜாமெட்ரி பாக்ஸ்

பரிசளித்த ஆசிரியரை

வாய்ப்புக் கிடைத்தால் அந்த காம்பசால்

ஒரு கீறு

கீற சபதம் போட்டான்

அவள் நடனத்தின்

ரசிகனாகிவிட்ட

பக்கத்து வகுப்பு நண்பன்

இப்போதும் சந்தனம் குழைக்க

நான் வைத்திருப்பது

பத்தாம் வகுப்பு

தமிழ்மன்ற விழாவின் பரிசுக் கிண்ணம்தான்

அந்த வருடந்தான்

ஐந்து ரூபாயில்

குட்டி எவர்சில்வர் பாத்திரங்கள் வரத்தொடங்கின.

அப்புறமெல்லாம்

தட்டு தம்ளர் டிபன் பாக்சென

ஆடம்பரப் பரிசுகள்

அடுக்கி வைக்க

இரண்டு பெஞ்சுகள்

இழுத்துவந்து போட்டோம் மேடையில்

ஒவ்வொன்றுக்கும் ஒவ்வொரு கோணம்

 எப்போதோ

பார்த்துவிட்டதாகவும்

எப்போதோ

பேசிவிட்டதாகவும்

எப்போதோ

வணங்கிவிட்டதாகவும்

தோன்றிக்கொண்டே இருந்தது

எல்லாம் இனிமேல்தான் என்கிறீர்களே

எதிலிருந்து துவங்குவதென்ற

குறிப்பைக் கிழித்தது யார் **************************************

கைப்பற்றிக்கொள்ள

எதுவுமே கிட்டாத

ஒளிவெளியில்

அலைபாயும்

உள்ளங்கைக்குள்

ஒரேயொரு ஆரஞ்சுமிட்டாயைப் போட்டுவிட்டுப் போனான்

ஷப்பா

பாகு எச்சிலுக்குத்தான்

அமிர்தமென்ற பெயரா

தெரியவில்லை பாருங்கள் இத்தனைநாள்

*********************************************

நீள்சதுரமாக

சதுரமாக

உள்முக்கோணம்

வெளிமுக்கோணம்

வைத்து

பிசிறின்றி

தொங்காமல்

தொய்யாமல்

பொட்டலம் கட்டிவிடத் தெரிகிறதே என்று

எல்லாம் தெரியுதென நம்பிவிட வேண்டாம்

ஒவ்வொன்றுக்கும்

ஒவ்வொரு கோணம்

மறுபடியும் முதலில் இருந்து

 இந்த உடைகளை

இந்தப் பொருட்களை

இந்த அலைபேசி எண்ணை

இந்த மூக்குக் கண்ணாடியை

இந்த நறுமணக்குழலை

பாதி கரைந்த சோப்பை

எப்போதும் வைத்திருக்கப் போகிறோம்

என்று நினைப்பதற்கும்

எப்போதுவரை

வைத்திருக்கப் போகிறோம்

என்று நினைப்பதற்கும்

நடுவில்

நாட்கள்

மாதங்களோ

ஆண்டுகள்

நடந்து போயிருக்கலாம்

ஆனால்

பிரிந்த வாழ்வின் நினைவுப் பாதையில் கிடப்பது

கூர்முள்

எதுவும் நடக்கவியலாது

************************************

அனிச்சையாய்க் கிள்ளி எறிவதை உணர்ந்தபோது

சுற்றிலும் இறைந்து கிடந்தன

இலைகள்

பத்திரமாய்ப் படர்ந்து கிடந்தன களைகள்

மறுபடியும் முதலில் இருந்துதான் ஆரம்பிக்க வேண்டும்

வலிக்காத பொய்

  

காயமென்று கருதினேன்

கசிவது ரத்தமாக இருக்கும்வரை அஞ்சாதே என்றொரு ஆறுதல்

பிதுங்கும் சீழ் எப்போது கட்டியது எனத் தெரியாமல் காப்பதில்தான்

தன் திறன் இருப்பதாக நிஜம் சொன்னது நிஜம்

வலிக்காத பொய் சொன்னாலென்ன *********************************************

தனக்கு இன்னின்னது பிடிக்கும் என்று

தெளிவாகச் சொல்லிக்கொண்டே இருப்பவர்களால்

குற்றவுணர்ச்சி வந்துவிடுகிறது

இன்னும் கொஞ்சம் கூடுதலாகப் பிடித்த உணவைக் கொடுத்திருக்கலாம்

இன்னும் கொஞ்சம்

அதிகநேரம்

பிடித்த மாதிரி பேசியிருக்கலாம்

இன்னும் ஒருமுறை

பிடித்த இடத்திற்கு

அழைத்துப் போயிருக்கலாம்

இன்னும் இன்னும் என்றுதான்

எவ்வளவு முறைக்குப்பிறகும்

தோன்றும் துயர் பெருக்குகிறது

தனது பிடிமானங்களையோ

பிடித்தங்களையோ

பகிராத ஒருவனைப்பற்றியும்

இப்படித்தான் குறைப்படத் தோன்றுவதாக ஒருத்தி சொன்னாள்

திகைப்பாகிவிட்டது

அதெப்படி

கோடி பிரிவினைகளோடு

இருப்பவர்களும்

சாகும்போது

ஒரேமாதிரி

குற்றவுணர்ச்சியைக்

கைகளில் திணித்துவிட்டுப் போய்விடுகிறார்கள்